Davidsfonds ‘Junior journalisten wedstrijd 2009-2010’ – prijsuitreiking

Op zaterdag 23 januari en na de definitieve redding van Kuifje uit de handen van oriëntaals gespuis, mochten de laureaten van elke klas (derde graad LO) van RP1, RP2, Groen Schooltje en Ritmica In de bovenzaal van ‘De Markgraaf’ uit de handen van Lieve Duffeler, bestuurslid van het organiserende Davidsfonds, een boek ontvangen. Een wedstrijd waaraan door zo’n 250 studenten van de 5de en 6de leerjaren uit onze gemeente werd deelgenomen. Van elke deelnemende klas (13 klassen) werden de beste 3 werken bekroond met één of meer boeken; De hoofdprijs, een dik pak literatuur en deelname aan de finale Van de Nationale Junior Journalisten wedstrijd in Leuven ging terecht naar Vincent Van Minnebruggen (foto), leerling van het 6de leerjaar uit RP2. Zijn verhaal ‘De muzikale jongen’ start met een korte samenvatting, zo geschreven dat je niet anders kan dan verder lezen. Ook de eerste zinnen maken de lezer erg nieuwsgierig.

‘Niels keek nog één keer om naar zijn ouders. Hij was heel boos omdat hij niet naar de muziekschool mocht gaan om daar nog beter te leren zingen. Daarna holde hij snel naar zijn kamer, want hij had een idee!’

Na heel wat problemen komt er toch voor Niels, Loes én die ouders een happy end. Proficiat aan alle deelnemers en succes voor Vincent in Leuven!

Hieronder kan je het verhaal lezen.

 

De muzikale jongen

Inleiding

Een jongentje van 9 dat Niels heette, hield erg van muziek.  Zijn droom was om zelf ooit zanger te worden. Dit mocht hij niet van zijn ouders, maar toen was er een musical op school en dat veranderde alles…

Het verhaal

Niels keek nog één keer om naar zijn ouders. Hij was heel boos omdat hij niet naar de muziekschool mocht gaan om daar nog beter te leren zingen. Daarna holde hij snel naar zijn kamer want hij had een idee! De volgende morgen was Niels al vroeg uit de veren, hij ging naar de muziekwinkel. Maar hij kwam teleurgesteld buiten, hij had te weinig centjes in zijn spaarvarkentje om een micro te kopen. In ieder geval, hij wou een micro, zodat hij thuis zou kunnen zingen. Toen hij terug thuis kwam zat iedereen al aan tafel: zijn broertjes, zusjes en zijn ouders. Ze zaten gezellig te eten. Meteen viel zijn vader met de deur in huis: “Waar ben je heen geweest, waarom heb je niets gezegd,..?!”  Niels zei dan maar dat hij een brief was gaan posten. En hij mocht gewoon mee eten en iedereen deed alsof er niets gebeurd was! Er was ook niet echt iets gebeurd, tenminste, dat dachten zij.

De volgende dag ging Niels zoals gewoonlijk naar school en hij wist niet dat hem iets geweldig te wachten stond. Toen hij in de les zat kwam de juf van muziek binnen en vertelde dat er een musical op het einde van het jaar ging plaatsvinden en dat de leerlingen de volgende dag auditie konden doen. De musical ging over sneeuwwitje. Niels zag het al helemaal voor zich: hij prins en Loes prinses. Loes was een meisje uit zijn klas waar hij al een tijdje een oogje op had. Zij  kon ook zeer goed zingen. Niels  dacht: “Wat geweldig, nu kan ik eens laten zien hoe goed ik kan zingen.” Na schooltijd ging hij naar zijn ouders om te vragen of hij mocht meedoen met de musical van de school. Natuurlijk was hun antwoord “neen”, wat had Niels anders kunnen verwachten. Zijn ouders willen dat hij later gaat studeren en een bedrijf zal oprichten en niet gaat zingen en de wereld rondtrekken. De volgende dag was het auditie en Niels ging lekker toch meedoen. Het was wel spannend. Veel kinderen waren al aan de beurt geweest en hij moest nu komen. Het zweet liep van zijn voorhoofd. De jury vond hem goed en ze zeiden dat hij mee mocht doen. Niels was die avond vroeg gaan slapen om uitgerust te zijn voor de volgende dag want dan zouden ze hun rollen krijgen. Stiekem hoopte hij nog steeds dat hij en Loes de hoofdrol zouden krijgen. De volgende dag was het zover ze kregen hun rollen en Niels kreeg samen met Loes de hoofdrol. Het leek wel een droom waaruit je nooit meer wil ontwaken. Niels sprong een gat in delucht van blijdschap. Hij kwam zeer gelukkig thuis en iedereen vroeg zich af wat er was. Hij loog maar steeds tegen zijn ouders dat hij niet meedeed met de musical en dat hij daardoor zeer verdrietig was. Maar zo zag hij er alleszins niet uit. De eerste repetitie vond donderdag na school plaats. Dan moest hij wel een uitvlucht verzinnen om later thuis te komen. Hij zou zogezegd een schoolwerkje gaan maken bij Jan. Hij moest dus aan Jan vragen of hij, als zijn mama zou bellen, wou zeggen dat hij op het toilet zat of zo. Hij was heel de week al zenuwachtig want hij zou samen met Loes op het podium mogen staan en haar vasthouden en misschien wel… Je weet maar nooit. Die donderdag na school kreeg iedereen zijn tekst en mochten ze de teksten even inoefenen. Daarna gingen ze voor het eerst een paar scènes oefenen. Ze zongen en dansten tot het al laat werd en de kinderen naar huis moesten. Hij en Loes waren als laatste buiten en waren nog wat aan het napraten over de repetitie. Niels zei niet veel, hij keek alleen maar hoe enthousiast Loes aan het vertellen was over het lied dat ze samen zouden zingen. Ze zei dag en vertrok naar huis. Toen Niels (nog helemaal met zijn hoofd in de wolken omdat hij met Loes had gepraat) thuis kwam zat iedereen al aan tafel te eten en keken hem raar aan. Ze vroegen waar hij zolang gebleven was en Niels vertelde dat het schoolwerkje niet echt opschoot en dat hij dan wat langer bij Jan was gebleven.  Het werkte, ze geloofden hem. Niels vond het niet leuk dat hij zo moest liegen tegen zijn ouders, maar hij kon niet anders. Het was nog maar enkele dagen voor het zover was . Dan zou hij aan alle mensen kunnen tonen hoe goed hij kan zingen. De juf had gezegd dat er mensen van de zangschool zouden komen kijken en dat ze een prijs hadden voor de beste zanger. Daardoor oefende Niels elke avond en kende hij al zijn teksten uit zijn hoofd. Hij was helemaal voorbereid. Dat moest ook wel want binnen twee dagen was de musical al en hij moest nog iets verzinnen om zogezegd niet mee naar de musical te moeten gaan kijken. Hij zei dan maar dat hij naar een feestje van een klasgenootje moest en dat geloofden ze. Het was de avond voor de voorstelling en de kinderen hadden generale repetitie. Ze waren zeer gespannen en konden zich niet goed concentreren. Alleen Niels hield zijn hoofd erbij want hij mocht met Loes samen oefenen en hij wou niet dat hij iets verkeerd deed, want dan zou Loes misschien boos worden, en dat wou hij zeker niet. De volgende dag zat iedereen in de kleedkamer om zich om te kleden. Er was veel rumoer. Sommigen oefenden hun teksten nog een keer, anderen waren dan weer aan het zingen en sommigen waren druk bezig met het omkleden of te ontstressen. Maar Niels zat er rustig bij en dacht na over hoe zijn ouders zouden reageren als ze zagen dat hij toch meedeed en dat hij dus gelogen had. Zou hij zich wat meer schminken zodat ze hem niet zouden herkennen, neen ze zouden hem toch herkennen, gewoon niet aan denken dacht hij. De voorstelling begon en de mensen stroomden binnen en gingen zitten. Het was nu echt zover. De eersten kwamen al op en na een tijdje was het aan Niels. Hij dacht niet meer aan zijn ouders en concentreerde zich op zijn stuk. Hij hoorde veel geroezemoes in het publiek en wist dat het waarschijnlijk zijn ouders waren, maar op een of andere manier slaagde hij erin om ze te vergeten. Het einde naderde, hij en Loes sloten het stuk af. Loes haar lippen raakten die van Niels en… Ze leefden  nog lang en gelukkig.

Oh ja en met zijn ouders liep het nog allemaal goed af hoor.

Vincent Van Minnebruggen